Reisverslag

Sakura, 17 juli 2008
Japan , Kyoto

Vaarwel Momonoki

Na een geweldige nacht slaap, India werd om half 7 wakker met een grote lach op haar gezicht, en een korte aanval, gaan we om half 11 naar Momonoki toe.Het lijkt of de medicijnen zijn aangeslagen want ze is wel slap en suf maar voelt zich duidelijk lekkerder. India heeft haar mooie (door oma kippie gemaakte) roze jurk aan en ik heb voor het eerst sinds een maand weer mascara op. Mel heeft zijn hoofd en baard geschoren, we zijn helemaal klaar voor de tv opnames. India wordt weer met liefde ontvangen door de moeders en leidsters van Momonoki. Dezelfde mevrouw van de televisie komt langs met een doodgewone videocamera en vraagt ons, via de tolk, dezelfde vragen als dinsdag. Alleen de laatste vraag is anders, ze vraagt ons wat onze droom is voor ons gezin.

Ze filmt Mel ook als hij India eten geeft en vraagt hem nog verschillende dingen. Ze vindt India erg leuk en is haar zelfs aan het filmen als wij het eten aan het klaarzetten zijn. De tolk, ik geloof dat ze Miwa heet, zegt me dat ze het leuk vindt om te zien hoe we veranderd zijn in een maand tijd. Ze vindt dat we er nu helemaal bijhoren en dat we precies weten hoe alles gaat. Dat is leuk om te horen.

De reportage over Momonoki wordt pas in september afgemaakt aangezien ze nu heel druk zijn met de Olymische spelen. Wanneer het op tv is geweest stuurt Hisako ons een dvd op. Ik ben heel benieuwd wat ze ervan gaan maken.

Na de lunch gaan we weer naar huis, India gaat naar bed en slaapt een uur (het lijkt echt beter te gaan). In de tussentijd gaan Mel en ik onder de douche en maken een soort appelflapjes voor de kinderen en leidsters van Momonoki.
Om 4 uur vertrekken we voor het afscheidsfeestje. Eerst worden er wat liedjes gezongen bij de piano, en speciaal voor India het Umi liedje (een liedje dat gaat over de zee en de mooie blauwe hemel, een grote golf die komt en het water dat langzaam wegkabbeld) omdat India daar altijd van moet lachen.
Toen draaiden alle kinderen zich naar ons toe en liet een van de leidsters de kinderen zien wat we voor ze hadden gemaakt. Daarna kregen we weer kadoos. Een mooi fotoboek met fotos van ons verblijf en een hele mooie, door Keiko getekende, plattegrond van de omgeving. Ook kregen we alle drie een t-shirt van Momonoki, daarop staan ook tekeningetjes van Keiko. Alle mensen en kinderen van Momonoki hebben zo'n t-shirt. Toen werden er per groep fotos genomen. India droeg de kimono die ze gisteren nog van Hisako heeft gekregen. Daarna gaven alle kinderen ons een hand en gaven wij ze daarna een appelflap. Het was een mooi afscheid. Toen we in de auto terug naar huis gingen voelde het vreemd dat we er niet meer heen gaan, het is echt een mooie plek waar mooie dingen gebeuren en mooie mensen werken.

Sayonara,
Melle, India en Sakura

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via Hallobuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag